Raakpunt is een uitgave van VOGG

Dit is het verhaal van Ksenya, gepubliceerd op september 2004

Journalist: Mariska Kruiff

Je voelt je zo machteloos

Mama

Het had een heel mooi jaar moeten worden voor Jolanda en Stefan de Groot, 2001. Ze zouden in maart in het huwelijk treden en in augustus verwachtten ze hun eerste kindje samen. Gezien Jolanda’s leeftijd – ze was toen 38 – werd besloten een vruchtwaterpunctie te verrichten. “Een formaliteit”, zei de gynaecoloog. Jolanda had tenslotte al drie gezonde kinderen uit een eerder huwelijk. “Bovendien hadden we besloten dat als het kindje een handicap zou hebben, we het toch wilden houden”, vertelt Jolanda. “Maar dìt hadden we niet verwacht.”

Na 19 weken zwangerschap, precies één dag voor hun bruiloft, kregen Jolanda en Stefan de uitslag van de vruchtwaterpunctie binnen. De zondag daarvoor maakte Jolanda zich al zorgen. “Ik voelde dat er iets niet goed was. Haar ongerustheid bleek terecht. De volgende dag hoorde ze dat haar dochtertje Trisomie 18 had. Dat houdt in dat ze niet met het leven verenigbaar is, zo legden de artsen uit. Het meisje zou tijdens de bevalling of vlak daarna door verstikking komen te overlijden. De ouders hadden eigenlijk geen keuze. Het liefst wilde Jolanda haar dochter toch uitdragen, maar de artsen zeiden dat dit erg egoïstisch zou zijn. “Uit liefde voor het kind heb ik de zwangerschap laten beëindigen”, vertelt ze. “Maar het was de moeilijkste beslissing in mijn leven.”

Ze vervolgt: “De dag daarna moesten we nog trouwen. Vraag niet hoe. Het was een heel trieste dag.” De huwelijksreis werd geannuleerd, in plaats daarvan moest er een afspraak met de begrafenisondernemer worden gemaakt. “Ik had ook alvast kleertjes gekocht”, vertelt Jolanda. Ze wilde niet dat haar dochter naakt begraven zou worden. “Er bestaan natuurlijk geen babykleertjes in die maat. Daarom heb ik een popje van haar grootte gekocht. Dan loop je daar in de speelgoedwinkel met je dikke buik… Tegelijkertijd was de baby heel hard aan het schoppen. Heel onwerkelijk allemaal. Je voelt je zo machteloos.”

Op zondagavond, na een bezoek aan de begraafplaats, kreeg Jolanda spontaan weeën. De gynaecoloog hoopte dat de geboorte zelf zou doorzetten, zodat deze niet meer opgewekt hoefde te worden. Ook op maandag had Jolanda nog weeën, maar daarna stopten ze weer. Dinsdag werd ze opgenomen in het ziekenhuis. “Ik kreeg het infuus toegediend om de zwangerschap af te breken. Na toediening van de eerste vloeistof zou het kind al slaperig moeten worden. Maar dat gebeurde niet. Ik voelde haar nog steeds volop bewegen. De weeën werden opgewekt, maar ik wilde niet persen. Ik dacht: straks komt ze er levend uit. De bevalling was vreselijk zwaar. Je lichaam probeert de zwangerschap intact te houden. De arts stelde een ruggenprik voor, die ik aanvankelijk weigerde. Ik wilde voelen wat zij voelde. De arts overtuigde me uiteindelijk dat ik geen pijn hoefde te voelen, omdat mijn dochter dat ook niet had.” Op woensdag werd er geen activiteit meer in de navelstreng waargenomen. Maar zelf was ik er geestelijk nog steeds niet klaar voor.”

sinterklaas en kerstmis 2010 034Pas de volgende dag werd Ksenya geboren. Ze was 22 centimeter en 210 gram. “Ik heb haar drie uur lang in mijn armen gehouden”, vertelt Jolanda. “Ze was zo mooi, zo lief en klein. Alles zat erop en eraan. Ook het medewerkers van het ziekenhuis behandelden haar heel waardig. Daar ben ik hun nog steeds erg dankbaar voor.” Ksenya is gewoon aangegeven bij de burgerlijke stand. “Normaal kan dat pas met 24 weken”, vertelt Jolanda. “Maar als je erop staat kan het ook met 20 weken. Ksenya is en blijft onze dochter.” De uitvaartdienst vond plaats in besloten kring. Jolanda droeg zelf het mandje waar haar dochter in lag en las het bidprentje voor dat ze voor Ksenya hadden laten drukken. “We hebben ook ballonnen voor haar opgelaten. Daar is nog een mooie foto van. Het was een sombere dag, door de regendruppels lijkt het net alsof Ksenya van bovenaf op ons toekijkt.”

Jolanda en Stefan kregen uit hun omgeving heel verschillende reacties op hun verlies. Een groot aantal mensen leefde erg met hun mee. Maar er waren ook opmerkingen als: ‘je hebt toch nog drie kinderen’ of ‘het was toch maar een miskraam’. “Maar het is absoluut niet met een miskraam te vergelijken”, benadrukt Jolanda. “Een miskraam gebeurt spontaan. Wij hebben de zwangerschap heel bewust moeten beëindigen.” De periode na de bevalling viel haar heel zwaar. “Ik had een kraambed en kraamhulp, alleen geen kind. Ik was heel depressief. Van mij hoefde het allemaal niet meer. Totdat mijn huisarts op een gegeven moment zei: ‘Je mag best zielig zijn, maar nu hou je op’. Van hem nam ik dat aan. Hij had zelf zijn zoontje verloren. Aan mijn kraambed had hij met mij mee gehuild. Onze situatie had bij hem alle herinneringen aan het verlies van zijn zoon weer naar bovengebracht.”

Jolanda en haar man hadden ook veel steun aan elkaar. “Je hoort ook wel eens dat ouders door zo’n gebeurtenis uit elkaar groeien. Dat was bij ons niet het geval. We konden er goed met elkaar over praten.” Daarnaast vond Jolanda hulp bij de internetgroep Contact Zwangerschapsbeëindiging (CZB-groep) voor de verwerking van haar verdriet. “De CZB-groep is een initiatief van een moeder die ook een zwangerschapsafbreking had meegemaakt. In de groep kunnen moeders bij elkaar terecht met hun verhaal en verdriet. Daar heb ik veel aan gehad.” Jolanda heeft het verlies inmiddels een plaats kunnen geven. “Maar toen ik onlangs in Raakpunt las dat een meisje pas op 16-jarige leeftijd aan Trisomie 18 was overleden, kwam alles weer boven. Als er voor Ksenya een kans was geweest, had ik de zwangerschap nooit afgebroken. Maar de artsen waren heel stellig. Onze gynaecoloog was drie keer eerder met Trisomie 18 geconfronteerd geweest. De eerste keer stikte het kind in de couveuse. Dat wilde ze nooit meer meemaken.”

jolanda en Stefano (artikel raakpunt)Een maand na het verlies van Ksenya, ontdekte Jolanda dat ze weer in verwachting was. “Ik was nog aan het rouwen om het ene kind, terwijl ik alweer zwanger was van het andere”, vertelt ze. “Het was net alsof het zo moest zijn.” Het was een zware zwangerschap, maar op 1 januari 2002 beviel ze van een gezonde dochter Shanya. Shanya heeft er inmiddels ook een broertje bij. Stefano blijkt het Prader-Willi syndroom te hebben, een ontwikkelingsstoornis als gevolg van een defect van een van de chromosomen. Dat werd pas na de geboorte ontdekt. Het betekent onder meer dat hij misschien een lichte mate van verstandelijke handicap heeft. “Voor ons is Stefano een geschenk”, zegt Jolanda. We kunnen hem al onze liefde en aandacht geven. Ook al had ik van tevoren geweten dat hij dit syndroom zou hebben, gekomen was hij er toch.”


Geef een reactie